Een van de trekvogels maakte dit najaar de langste niet-landingsvlucht. Wat is deze soort? Welke route heeft de recordhouder afgelegd?
Grutto brak een ongebruikelijk record. Het is de langste vogelvlucht zonder landing. Het dier vloog tussen Alaska en Ansons Bay in Tasmanië en legde daarmee een afstand van 13.000 kilometer af. 560 kilometer. Wetenschappers beoordelen deze prestatie niet alleen als een demonstratie van de mogelijkheden van vogels. Het is ook een kans om de bedreigingen voor het voortbestaan van slijmvlinders en andere soorten onder de aandacht te brengen.
Vogels van de zwartstaartgodin broeden tijdens de korte maar intense zomer in Alaska. Daarna vluchten ze van de winter naar Australië of Nieuw-Zeeland. Ze onderscheiden zich van andere migrerende soorten doordat ze onderweg niet stoppen. Hun reizen worden al jaren gevolgd door het Pūkorokoro Miranda Naturalists’ Fund. Onderzoekers gebruiken satellietvolgers om vogels te bekijken. Het record van vorig jaar – 13.000 050 km – is nu verslagen door een spatbord dat in het voorjaar in Alaska is geboren.
Het vliegtraject van de jonge verraste onderzoekers. De vogel begon zijn epische reis op 13 oktober vanuit de uitgestrekte wetlands van de Yukon Kuskokwim Delta in Alaska. In plaats van naar Nieuw-Zeeland te gaan, ging het scherp rechts de Tasmanzee in. Dus na een vlucht van 11 dagen landde hij in Tasmanië. Met een gewicht van slechts vijf gram was de satellietzender aan het lichaam van de vogel bevestigd voordat deze uit Alaska migreerde.
Hoe kleiner en goedkoper de technologie, hoe effectiever het onderzoek. Het gereedschap moet klein zijn, want we hebben het over een vogel met een gewicht tussen de 300 en 400 gram, die gedekt moet worden door ongeveer 12 duizend. kilometer. Vluchtmonitoring mag geen invloed hebben op de trek of het welzijn van de vogels.
Trekvogels over de hele wereld
In een gesprek met IFLScience legde Sean Dooley van BirdLife Australia uit dat het onwaarschijnlijk is dat het nieuwe record ooit zal worden verbroken. De grutto komt voor aan de Australische oostkust, maar niet in Tasmanië. Het zijn echter geen solovogels. Om bedreigingen van roofdieren te vermijden, bewegen ze zich meestal in groepen.
Trekvogeljagers kunnen niet uitleggen waar de spatborden en andere soorten weten welke kant ze op moeten vliegen. Ook is niet bekend of de recordhouder vanaf het begin op weg was naar Tasmanië of dat hij tijdens de vlucht van richting veranderde. Dooley legt uit dat vogels reageren op weersomstandigheden. “We zagen enkele exemplaren Moreton Bay binnenvliegen, maar trokken zich terug vanwege het slechte weer”, zegt hij.
Geciteerd door ABC News, schat Eric Woehler van BirdLife Tasmania dat de recordhouder waarschijnlijk “de helft of meer van zijn lichaamsgewicht” verloor tijdens “continue vlucht dag en nacht”. Andere soorten kunnen landen en eten. De structuur van de poten van het spatbord staat hem dat niet toe. “Als het in het water landt, is het dood”, zei de wetenschapper.
Het kan gezegd worden dat Tasmanië geen onbekende is voor trekvogels. De dunsnavelheide vliegt tussen Tasmanië, Antarctica en de noordelijke Stille Oceaan. De roodhalskerker daarentegen komt van broedplaatsen in Siberië.
De toekomst van vogeltrek
De langste vogelvlucht zonder landing heeft ornithologen over de hele wereld verrukt. Het Pukorokoro Miranda Shorebird Centre in Nieuw-Zeeland overweegt zelfs om een herdenkingsdoek te maken om de “langeafstandskampioenen” te herdenken.
Dr. Woehler doet het enthousiasme van vogelaars echter rillen. Het benadrukt dat de leefgebieden van trekvogels bescherming behoeven. Hij citeert het rapport van BirdLife International dat de populaties van de helft van ’s werelds vogelsoorten afnemen.
– Vogels vertellen ons over de toestand van de planeet. We moeten begrijpen hoe ze eten, hoe ze bewegen en wat hun levenscyclus is om ze te beschermen. Als vogels geen energiereserve kunnen opbouwen voor retourvluchten naar het noordelijk halfrond, zullen ze het niet overleven, concludeert hij.
